شاگردان او بعد از او با اينكه چهل سال از او فاصله گرفته بودند ، باز هم هنگام يادآورى او به هيجان مىآمدند و اشك مىريختند . حكيم سبزوارى به فارسى و به عربى شعر مىسروده و در اشعارش به « اسرار » تخلص مىكرده است . هر چند در هر دو قسمت ، شعر دست پايين فراوان دارد اما در هر دو قسمت برخى اشعار دارد كه در اوج زيبايى و كمال و شور و حال است . حكيم سبزوارى در سال 1289 در يك حالت جذبه مانندى درگذشت . يكى از شاگردانش در تاريخ وفاتش چنين سروده است : اسرار چو از جهان بدر شد * از فرش به عرش ناله برشد تاريخ وفاتش ار بجويى * گويم : « كه نمرد ، زنده‌تر شد » شاگردان حاجى تا آنجا كه ما فعلًا اطلاع داريم عبارتند از : ملاعبد الكريم خبوشانى ( قوچانى ) كه بر منظومهء منطق حاشيه دارد . ميرزا حسين سبزوارى مقيم تهران استاد ملامحمد هيدجى و ميرزا على اكبر يزدى مقيم قم « 1 » حاج ميرزا حسين علوى سبزوارى مقيم سبزوار كه در جامعيت و تحقيق در عصر خود بىنظير شناخته مىشد « 2 » حكيم عباس دارابى استاد معروف فلسفه در استان فارس « 3 » شيخ ابراهيم سبزوارى استاد شيخ الرئيس قاجار « 4 » شيخ محمدابراهيم تهرانى كه با حكيم سبزوارى مراسلات داشته و علامهء تهرانى آنها را نزد شيخ محمدجواد جزايرى ديده است « 5 » سيد ابوالقاسم موسوى زنجانى « 6 » سيد عبد الرحيم سبزوارى « 7 »

--> ( 1 ) . ريحانة الادب ، ج 6 / ص 381 و نقباء البشر ، ص 502 . ( 2 ) . نقباء البشر ، ص 569 . ( 3 ) . همان ، ص 983 . ( 4 ) . همان ، ص 3 . ( 5 ) . الكرام البررة ، ص 6 . ( 6 ) . نقباء البشر ، ص 51 . ( 7 ) . همان ، ص 727 .